Huissen TV

Informatie over Nederland. Selecteer de onderwerpen waarover u meer wilt weten over Huissen

Mensen vragen zich af wat het betekent om dergelijke wreedheden te melden. ik beantwoord dit

Ik dacht altijd dat er iets triests in de tranen van oudere mannen zat. Er is iets over het leven dat in elke lijn, elke rimpel is gegraveerd.

Daarom schokten Valentijnsdagtranen me.

We ontmoetten hem en zijn nicht Irina na een lange dag werken in het kleine stadje Potsja. Een stad die inmiddels synoniem staat voor lijken op straat, schijnbaar willekeurige executies en massagraven.

We zagen zelfs de doden op straat, in het veld en in de achtertuin liggen.

Het waren allemaal oudere mannen, in burgerkleding. Of tenminste, ik denk dat het veel oudere mannen waren. Het stel was zo onvoorbereid dat je alleen kunt oordelen aan de kleding die ze droegen.

Bucha: Er zouden honderden burgers zijn gedood in Bucha. Foto: Aage Aune / TV 2

Mensen vragen hoe het is om aangifte te doen en getuige te zijn van dergelijke gruweldaden.

Natuurlijk is het moeilijk. Maar ik beschouw het als een essentieel onderdeel van mijn werk als journalist. Om met eigen ogen te zien wat er is gebeurd, proberen te begrijpen, zodat ik het kan doorgeven aan de mensen thuis.

Natuurlijk is het moeilijk om lijken in de straten te zien en vernietiging van de schaal die we nu in Oekraïne zien. Maar dat is niet het moeilijkste.

Zoals altijd zijn het menselijke ontmoetingen die de sterkste indruk maken. De verhalen van degenen die de gruweldaden hebben overleefd, en die nu de rest van hun leven moeten leven met wat ze hebben gezien en meegemaakt.

Zoals Valentijnsdag. De gepensioneerde voetbalcoach barstte in tranen uit toen we hem vroegen of hij iemand kende die vermoord was. Hij zei dat veel van degenen die hij in de loop der jaren had getraind, door de Russen werden vermoord en letterlijk werden geëxecuteerd. Hij sprak over zijn goede vrienden, die werden doodgeschoten toen ze zich op hun balkon waagden om te zien wat er gebeurde in de straat waar ze woonden.

Wateropvang: Valentijn haalt water op in het plaatsje Potsja.  Foto: Aage Aune / TV 2

Wateropvang: Valentijn haalt water op in het plaatsje Potsja. Foto: Aage Aune / TV 2

Som Marina. Zij en de buren zaten buiten koud te koken boven een open vuur toen we ze ontmoetten. Ze zitten nu al meer dan een maand zonder stroom en vandaag kregen ze van enkele vrijwilligers blikken ham en aardappels in blik. Ze had nooit gedacht dat ze in zo’n situatie zou belanden, zei ze.

Midden in het interview hapt ze plotseling naar adem en roept: “Mam!” Want ineens zijn haar ouders daar. Dit is de eerste keer in 40 dagen dat ze elkaar zien.

FLASH OF HOPE: Het TV 2-team ontmoette Marina, die haar ouders na 40 dagen weer ontmoette.  Foto: Aage Aune / TV 2

FLASH OF HOPE: Het TV 2-team ontmoette Marina, die haar ouders na 40 dagen weer ontmoette. Foto: Aage Aune / TV 2

We staan ​​erbij en kijken naar de reünie. De familie houdt elkaar vast en huilt.

“Ze leven, dat is het belangrijkste”, zegt Marina na afloop.

Ze veegt haar tranen weg en ik voel mijn druk. We staan ​​op en drukken even.

Oekraïners vechten de strijd van hun leven. Voor het bestaansrecht als onafhankelijke natie. Maar zelfs in deze strijd, in al deze gruweldaden, ontmoeten ze ons met openheid en warmte. Ze delen hun verhalen en we delen samen een glimlach.

Valentine, Marina, Sergey, Yaroslav, Aginsa en Diana. Ik kan nog steeds. Ontmoet mensen die me eraan herinneren dat mensen in wezen aardig zijn.

Zelfs in alle duisternis zijn er glimpen van licht.

READ  Russische realiteit schokt: - Verwerpelijk