Huissen TV

Informatie over Nederland. Selecteer de onderwerpen waarover u meer wilt weten over Huissen

Wolfsdiplomatie is het model van Erdogan

Columnisten schrijven dat populistische politici als Recep Tayyip Erdogan er meer in geïnteresseerd zijn om thuis te verschijnen dan om arena’s te bouwen voor samenwerking in het buitenland.

Maar diplomatie zal zulke leiders overleven.

Kroniek
Dit is geschiedenis. Meningen in de tekst zijn voor rekening van de auteur.

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan verscheen zaterdagmiddag in de lucht en beval de minister van Buitenlandse Zaken van het land tien buitenlandse ambassadeurs het land uit te zetten. Onder hen waren zeven leden van de NAVO en dus bondgenoten van Turkije, waaronder Noorwegen.

De achtergrond van dit alles was een verklaring van de tien, waarin ze kritiek hadden op de gevangenneming van een vrijgesproken filantroop en leider van het maatschappelijk middenveld. Zoals Erdogan in zijn bevel zei: “Deze tien moeten worden aangekondigd” Ongewenst persoon Een keer.”

De officiële reactie van de getroffen landen was om af te wachten, met als reden dat ze officieel niets hoorden.

Ulvediplomatie

Voor mensen die Turkije kennen, was vanaf het eerste moment duidelijk wat er gebeurde. Dit is iets wat Erdogan sinds zijn aantreden heeft gedaan, namelijk diplomatieke bijeenkomsten gebruiken om signalen naar huis te sturen en kleine kwesties van diplomatieke crises aan de orde te stellen.

De boodschap is simpel: kijk hoe ik effectief omga met de vijanden van Turkije, en ik zal voor je zorgen.

In sommige kringen, zoals in de arbeiderswijk van Istanbul waar Erdogan vandaan komt, en op het Anatolische platteland, is dit zelfs nu in zijn bezit.

Historisch gezien is hier niets nieuws aan. Staatshoofden hebben altijd moeten nadenken over hun publiek thuis (of “backcountry”, zoals dat in de militaire context wordt genoemd).

READ  Nabestaanden van 9/11 vragen Biden om weg te blijven van herdenkingsdienst

Het interessante is hoe vaak dit nu weer voorkomt, waarschijnlijk vanwege sociale media. Wit-Rusland, onder leiding van Loekasjenko, en de Filippijnen, Duterte, doen hetzelfde. Israël doet dit al tientallen jaren.

Trump blonk juist daarin uit. De diplomaten van Poetin beschrijven consequent alle kritiek als laster en leugens. In Noorse context uiterlijk eerder deze week, toen goed gedocumenteerde spionage in Noorse wateren op deze manier werd afgedaan.

Polen en Hongarije zijn bezig met een inhaalslag. China heeft dit soort diplomatie zelfs een naam gegeven, ‘wolfdiplomatie’.

De boodschap is simpel: kijk hoe ik effectief omga met de vijanden van Turkije, en ik zal voor je zorgen

Diplomatiek slijpen

Wolfsdiplomatie is het model van Erdogan. Toen Nederland en Duitsland hem afwezen voor betogingen bij de verkiezingen van 2017, gebruikten hij en de partij het als een kans voor een diplomatieke escalatie.

Erdogans jongere aanhangers stonden met messen tussen de sinaasappels om hun mening te bepalen over Nederland, waarvan de nationale kleur oranje is.

Erdogan zelf beschuldigde de Duitse president Angela Merkel van “nazi-methoden”. Het is zo beledigend als het zou kunnen zijn voor een Duits staatshoofd.

Dit slaagde er in 2017 in om de kiezers van Erdogan te mobiliseren, maar zette de relaties met Nederland en Duitsland onder druk.

Evenzo zat de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, zonder stoel toen ze Erdogan in april van dit jaar in Ankara ontmoette.

Dit zijn strikt geleide sessies en het gebrek aan stoelen is onwaarschijnlijk vanwege toezicht van het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken. Het vreemde is dat de Turken het een maand later helemaal vergeten waren toen ze de kwestie van het Turkse lidmaatschap van de Europese Unie aan de orde stelden en hartelijk spraken over vriendschap met de lidstaten van de Unie.

READ  Het heet een professionele agitator

Het probleem is dat je de andere partij niet gratis kunt uitschelden, zeggen dat hij liegt, geen respect tonen of beledigen. Dit zijn signalen die de andere kant heel serieus neemt.

Het heeft eeuwen gekost om een ​​diplomatieke manier van communiceren op te bouwen, met als belangrijkste punt precies het tegenovergestelde: beledig de andere partij niet zonder reden. Want morgen zijn er andere dingen die op andere manieren geregeld moeten worden in andere sterrenbeelden, en dan heb je misschien wat vandaag een analoog is nodig.

Erdogan, de wereld is een last en een uitdaging voor het internationale discours

Eerlijke vorm, verantwoordelijke verklaringen en goede zeden bouwen vertrouwen op, en dat vertrouwen kan nodig zijn door de staat voordat deze het beseft. In plaats van andere naties te behandelen alsof ze een wolf zijn, heeft het voordelen om ze te behandelen alsof ze mensen zijn.

Diplomatie houdt stand

De algemene reactie op dit alles is beschaafd pessimisme. Diplomatie neemt af, brutaliteit neemt toe en het gebrul van gesprekken triomfeert. Degenen die op deze manier denken, vergelijken het vaak met het interbellum en het uiteenvallen van de Tweede Wereldoorlog.

Het is waar dat er duidelijke overeenkomsten zijn. Een daarvan is dat landen als China het gevoel hebben dat ze in het mondiale systeem niet het respect en prestige krijgen waar ze recht op hebben.

In het interbellum redeneerden Japan, Italië en Duitsland op dezelfde manier. Hitler sprak zelfs over Duitsland als een “proletarische staat” die nu zijn recht opeist. Hier hebben we gelijk in een andere parallel, namelijk hoe populistische politici zoals Erdogan er meer in geïnteresseerd zijn om in eigen land sterk te lijken dan in het bouwen van arena’s voor samenwerking in het buitenland.

READ  San Francisco: - Je staat misschien in het doel

Dergelijk beschaafd pessimisme is belangrijk, maar misschien overdreven.

We hebben nog een andere, recentere analogie om uit te putten, namelijk de dekolonisatie van de jaren vijftig en zestig. Nieuwe naties verschenen in grote aantallen, zowel in Afrika als in Azië.

Zelfs toen gingen de beschavingspessimisten snel vooruit: nieuwe staatshoofden zouden de regels van het diplomatiespel niet begrijpen. Als ze het begrijpen, leg het dan terzijde. Er zullen dingen misgaan.

Dit bleek een vergissing te zijn. De overgrote meerderheid van de landen realiseerde zich snel de voordelen van het niet zonder reden beledigen van de andere partij en het opbouwen van samenwerkingsrelaties. Voor elke Mugabe in Zimbabwe die andere landen beledigde en vernederde zoals Erdogan nu doet, waren er nog eens 30 die de principes van diplomatie volgden.

Goede redenen om optimistisch te zijn

Het huidige beschavingspessimisme kan ook overdreven zijn. Het soort eigenzinnigheid en brutaliteit waarvan we voorbeelden van Erdogan hebben gezien die met onregelmatige tussenpozen in diplomatieke betrekkingen verschijnen, alleen om te worden aangescherpt.

Zoals nu is gebleken, heeft minister van Buitenlandse Zaken Mevlut Cavusoglu hem nooit gevolgd Op bevel van Erdogan, misschien omdat het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken beter zicht heeft op de gevolgen van wolvendiplomatie dan de leider van het land.

Erdogan de wereld een last en een uitdaging voor het internationale discours. Als China, als een van ’s werelds toonaangevende landen, in de loop van de tijd van wolvendiplomatie een merk gaat maken, wordt dat een nog grotere uitdaging.

Als we de internationale betrekkingen vanuit een langetermijnperspectief bekijken, zijn er even goede redenen voor optimisme voor diplomatie.